Poniżej znajdziecie artykuł, esej, dobrą radę, a właściwie małe świadectwo osoby niepełnosprawnej. O tym jak żyć z niepełnosprawnością i odkrywać radość życia! Dla tak zwanych "zdrowych" jak mówi autor, to będzie takie spotkanie z niepełnosprawnością, dla niepełnosprawnych dobry przykład na życie - po prostu. Autor jest członkiem Klubu Integracyjnego "Jesteśmy aktywni" działającego przy pajęczańskim PCPR. Artykuł jest przykładem działalności klubowiczów, bycia człowiekiem aktywnym! Zachęcamy do przeczytania w całości!
Jednak można mimo niepełnosprawności odkryć radość! Cierpienie wydaje się nieuniknionym aspektem naszego życia i najbardziej niechcianą jego częścią. Od zarania dziejów Ono jest, występuje w różnych formach i nasileniu praktycznie u wszystkich gatunków zamieszkujących ten wszechświat. Myśliciele różnych religii świata i systemów filozoficznych zastanawiali się nad jego przyczyną, głębią i próbowali odkryć jego znaczenie i jakoś umieścić je w ramach życia. Budda odkrył, że przyczyną naszych cierpień są nasze pragnienia i na drodze medytacji uczył swoich uczniów jak się wyzbyć swoich pragnień by przestać cierpieć i odzyskać spokój. Żydzi uważali, że osoby cierpiące, są szczególnie dotknięte przez Boga i należy im się szczególny szacunek. Kultury prekolumbijskie uważały i niektórzy uważają tak do dziś, iż w ludziach cierpiących mieszkają jakieś bóstwa, stąd cierpiącymi opiekowały się całe wioski, klany, czy rodziny, nigdy nie pozostawiano ich samych. Przykładem człowieka, który pytał o cierpienie i próbował odkryć jego znaczenie był Biblijny Hiob, w obliczu Cierpienia zostawiony przez wszystkich. Zauważmy, że dopiero w ostatnich 5 rozdziałach księgi Hioba, pojawia się Bóg, który opowiada swoją potęgę. A wszystko sprowadza się do tego, że Hiob nie może pojąć dzieł Boga, czy zatem może pojąć czym jest Cierpienie? Na przykładzie Hioba dochodzę do wniosku, że nie należy pytać Boga „dlaczego Ja”? Choć tak wielu chciałoby Boga oto zapytać i pyta przez wieki, a nie otrzymawszy odpowiedzi odchodzą sfrustrowani, próbując Boga zastąpić jakimś bardziej zrozumiałym dla siebie substytutem. Czym zatem jest Cierpienie - jest czymś niezrozumiałym i strasznym, niepojętym dla nas. Bez względu na to, czy jesteś wierzący, drogi przyjacielu, czy też nie, cierpienie tak niechciane towarzyszy Ci nieraz przez całe dni, miesiące, lata, a nawet przez całe Twoje życie. Co należy zatem zrobić z towarzyszem, którego z jakiś powodów nie można się pozbyć? Należy je zaakceptować takim jakim jest i próbować znaleźć jakąś niszę, w której można się realizować. Na swoim przykładzie mogę powiedzieć, że ja piszę wiersze, jestem dziennikarzem społecznym, uwielbiam pomagać innym, tak bezinteresownie służyć po prostu i staram się z grupą przyjaciół aktywizować w prosty i różny sposób osoby niepełnosprawne. Tak, by poprzez swój przykład pokazać, że jednak można odkryć radość. Źródłem tej radości i akceptacji jest rozmowa z drugim człowiekiem, to że sam nie staram się epatować swoim cierpieniem. A jeżeli coś wywołuje u mnie bunt przeciw Cierpieniu, to postawa, wynikająca często z pseudo nadopiekuńczości rodziców czy opiekunów. Jak należy takich rodziców, czy opiekunów traktować. Należy ich bardzo kochać, czasem należy wywołać w sobie gniew i emocje by wstrząsnąć rodzicami, zmusić ich do myślenia. Gniew czasem zmusza do rewizji swoich poglądów zarówno rodziców jak i osoby niepełnosprawnej. Nigdy nie należy rodziców czy opiekunów osądzać. My, osoby niepełnosprawne musimy jednak wyzbyć się przede wszystkim zakorzenionej w nas postawy roszczeniowej, która niejednokrotnie ma moc zabijania, gorszą od choroby, nasze problemy musimy dostrzegać i z miłością je stawiać. A jeżeli nie da się w rodzinie, należy nie bać się prosić innych, można do tego wykorzystać komputer, telefon, środki tak teraz dostępne. Choćby po to by pogadać, czy poprosić o modlitwę, a w chwili ciszy, posłuchać Boga i próbować wsłuchać się w przerwę miedzy milionami wystrzeliwanych codziennie słów. W ciszy bowiem odnajdziemy bezwarunkową miłość i pokój, o którym Chrystus powiedział „Pokój mój wam daję, nie taki jak daje wam świat”. Nigdy nie należy też klękać przed problemem, zawsze należy klęknąć przed Bogiem, gdyż jedynie od Niego może pochodzić rozwiązanie. Nie należy też nigdy prosić Panie zmień to czy tamto. Należy raczej mówić „Jeżeli jest taka wola Twoja, uczyń Panie wszystko ku twojej Chwale”. Wszak to Chrystus mimo tego, że jak każdy z nas bał się cierpienia, mówił „Jeżeli możesz oddal ten kielich ode mnie”. Druga część tej wypowiedzi brzmi „Niech się dzieje wola Twoja”. Wierzę, że każdy z Was moi drodzy, będzie się mógł realizować z radością w czymś odpowiednim dla siebie. Wierzę też, że każdy coś takiego dla siebie potrafi znaleźć. Nie trzeba też od razu łamać sobie karku, czy mieć porażenia (przyp: autor jest osobą po porażeniu), by cieszyć się życiem. Myślę jednak, że moja radość nie jest aż tak bardzo zmącona doświadczeniami, które mają tak zwani „zdrowi”, im nie było dane też przeżywać tego co my, dlatego bez wzajemnego etykietowania siebie możemy się wiele nauczyć - radości nie zmąconej niczym i przez nikogo. A także siły i wytrwałości.
Życzę wam, ja wasz przyjaciel pełen radości, mimo okoliczności życia ,które nie zawsze sprzyjają, ale nikt nigdy nie mówił, że będzie łatwo Kochani! Tylko kochając i akceptując siebie takiego, jakim się jest, można zaistnieć naprawdę i wyrazić swoją osobowość. Nie powinieneś udawać kogoś innego.Jeśli udajesz kogoś, kim nie jesteś, zawsze poniesiesz porażkę... Łagodność i cierpliwość są ostrzem przeciwko przeciwnościom
Marcin Antoniak Dziennikarz, historyk, recenzent księgarski, Rzecznik prasowy klubu "Jesteśmy Aktywni"
